Terug
Algemeen

Wat is door corona in de knel gekomen?  

Corona veranderde onze levens. Wat is voor jou in de knel gekomen?

Lees hieronder de verhalen van anderen. Deze verhalen komen uit de groepsgesprekken, met een mix van verschillende mensen. Van een 15-jarige mavo-scholier tot een gepensioneerde tachtiger. Van een financieel administratief medewerker tot een toneelschrijver/acteur en van ondernemer tot student.

De Rijksoverheid organiseert tot eind mei 80 groepsgesprekken, de zogenoemde dialoogtafels. Overheid, bedrijven, de wetenschap en burgers gaan met elkaar in gesprek om beter uit de crisis te komen. Samen komen zij tot ideeën voor herstel en vernieuwing. Hoe behouden en versterken we de goede dingen en hoe bieden we problemen het hoofd? Samen maken we onze samenleving weer sterker.

  • Wil je op de hoogte worden gehouden? Schrijf je dan in voor onze nieuwsbrief.  
  • Wil je zelf een gesprek opstarten in jouw omgeving? Dan vind je hier de tips

Acht verhalen, acht gevoelens

  1. Mijn verhaal. Ik ben altijd aan het werk en zelden thuis. Door thuis te werken, zie ik dat ik best wel veel heb gemist in de ontwikkeling van mijn kinderen en mijn gezin. Dat is confronterend. Zo’n spiegel is welkom, maar niet gemakkelijk. Mijn gevoel is: “Het is mooi dat ik nu mijn kinderen zie opgroeien”.
  2. Mijn verhaal. Ik ben een impulsieve jongen. Ik hou ervan om af en toe naar de kroeg te gaan of te sporten. Lekker door de stad struinen. Dat valt allemaal weg, terwijl ik het wel nodig heb. Ik werk als verpleegkundige in de ouderenpleegzorg. Zo'n mondkapje maakt mijn werk lastig. Het is benauwd. Ik kan minder contact maken. Ouderen zien mijn lach niet meer. Met dementerenden is dat echt wel schrijnend. Dan zien ze wel je ogen samenknijpen, maar niet je glimlach. Mijn gevoel is: "Het leven verliest al zijn kleur".
  3. Mijn verhaal. De sportscholen zijn dicht. En dat heeft invloed op hoe ik in mijn vel zit. Net als iedereen zit ik veel binnen. Mensen kijken weinig naar buiten en ze komen weinig buiten. Daar moeten we echt oog voor hebben straks. Mijn gevoel is: “Mensen moeten weer fit worden, om hun leven op de rit krijgen.”
  4. Mijn verhaal. Ik kom uit het theater. Podiumkunstenaars zijn kwetsbaarder dan ooit. De afgelopen twintig jaar is er veel bezuinigd op de cultuur. De podiumkunstenaars zijn het hardst getroffen. Steun is er vooral voor anderen; mensen die werken in de techniek, zakelijk leiders van theatergezelschappen. De kunstenaars krijgen niets. We doen bijna geen dingen meer samen. Mijn gevoel is: “Collectiviteit in corona tijd is ver te zoeken”.
  5. Mijn verhaal. Gelijkheid is belangrijk voor het gevoel van samen. Als wij als maatschappij mensen laat vallen, doen ze niet meer mee. We moeten genoeg inkomen en zorg hebben, juist als het moeilijk wordt. Samen hier doorheen komen. Voor elkaar zorgen. Als we dat niet doen, dan gaan er mensen buiten de boot vallen. Mensen hebben dan niets meer te verliezen. Dat zorgt voor maatschappelijke onrust, narigheid en geweld. Dat wil je niet hebben. Mijn gevoel is: “Je moet mensen niet laten vallen.”
  6. Mijn verhaal. Ik werk op een evenementenlocatie waar we mensen helpen contact te maken met hun lijf, met hun gevoelens, met iets groter dan henzelf. Tot jezelf komen, is door corona lastig geworden. Hoe voelen we? Hoe moeten we voelen? Hoe ga je om met rouw? Wat doet het met je als iemand in het ziekenhuis overlijdt waar je niet bij kunt zijn? Mijn gevoel is: “Hoe gaan we dit een plek geven in ons leven?”
  7. Mijn verhaal. Ik heb geen schuld aan die hele corona, maar ik ben wel echt mega hard getroffen. Ik heb met mijn zaak anderhalf miljoen euro omzetverlies geleden. De ambtenaren met wie ik over mijn schuld praat, hebben nog een salaris. Die hebben geen idee wat het is om in deze tijd eigenaar te zijn van een groot horecabedrijf. Ik ben ook gestart met een cocktailbar en die valt buiten de regelingen, terwijl we net voor vierenhalve ton hebben verbouwd. En ook daar krijg ik niks. Ik ben gesloten dus vergoedt me gewoon - want we doen het toch samen? Maar dat is niet zo. Mijn gevoel is: “Samen? Rot op!”
  8. Mijn verhaal. Studenten moeten kiezen tussen studentenhuis en thuis bij je ouders, als dat kan. Maar je mag geen contact hebben met je huisgenoten, want die tellen niet als één huishouden. Er zijn momenten waarop je soort van "geshamed" wordt door je huisgenoten als je met een vriend afspreekt. Er is al zoveel prestatiedruk bij studenten. En weinig support van je omgeving, omdat je niemand kan bezoeken. Er is geen uitlaatklep, want je mag niet stappen. Mijn gevoel is: "Aandacht voor de mentale gezondheid van studenten is enorm belangrijk."

Lees hier meer verhalen.

Wat is jouw idee? Wat vindt Nederland?