Terug
Algemeen

Wat doet corona met de armoede in ons land? 

In de groepsgesprekken is armoede niet alleen één van de onderwerpen, maar deelnemers die in armoede leven doen ook mee aan de gesprekken. Denk bijvoorbeeld aan dak- en thuislozen. De conclusie is dat mensen in armoede nog meer last hebben van alles wat corona met zich mee brengt. Als je eet bij een buurthuis dat nu gesloten is, mis je namelijk niet alleen je maaltijd, maar ook je sociale contacten.

Mensen die in armoede leven, zien herkenbare knelpunten ontstaan in tijden van Corona. ‘Mijn familie woont buiten de stad, en dan kun je niet zomaar even gaan eten en nog wat langer blijven want dan ben je misschien niet op tijd terug. De avondklok zorgt ervoor dat je alles moet plannen.’ Wat opvalt, is dat de gevolgen voor mensen die in armoede of aan de rand van de samenleving leven, veel heftiger doorwerken. Onder dak- en thuislozen bijvoorbeeld neemt de stress door corona merkbaar toe. Een opvangmedewerker: “De berichtgeving en maatregelen rond Corona geeft de bewoners zorgen. De onzekerheid levert veel gevoelens van stress en spanning op. Je ziet onderling ruzies maar ook suïcide oplopen.”

Minder geld

Doordat mensen door corona hun baan verliezen, ontstaat er meer financiële onzekerheid. ‘Ik had een eigen bedrijfje, en mag blij zijn als ik nu een kwart heb van wat ik verdiende. Ik kan mijn hoofd net boven water houden.’ Dat leidt tot zorgen over de groter wordende verschillen tussen arm en rijk. “Ik vind het erg dat we winnaars en verliezers krijgen. Ik realiseer me dat de mensen die hun baan verliezen of niet kunnen werken (zoals de kapper), het moeilijk hebben. Bij mij loopt het qua financiën door. Dus wat ik mis, is een luxeprobleem. Weinig mensen beseffen hoe groot het verschil is tussen winnaars en verliezers.’

In het begin minder hulp, later meer


Ook merkten mensen dat er in het begin van de corona tijd minder hulpverlening beschikbaar was. ‘Het heeft heel lang geduurd voor ik hulp kreeg met mijn verslaving en de financiële gevolgen. De hulpverlening is trager, het is allemaal wat moeilijker en lastiger. Afspraken die werden afgezegd en zo. Ik werd op mezelf teruggeworpen. De eerste 6 maanden is er voor mijn gevoel weinig tot niets gebeurd, daarna is het gelukkig in een stroomversnelling gekomen.’ In de gesprekken met mensen uit de dak- en thuislozenvoorziening klinken van zowel de dak- en thuislozen als ook de begeleiders ook positieve geluiden over de ondersteuning die ze nu krijgen vanuit instanties of (lokale) overheid. De lijnen zijn korter geworden en er lijkt meer mogelijk.

Wat moeten we samen oplossen?

Wat als eerste opvalt is dat iedereen het belangrijk vindt dat er aandacht blijft voor het gevoel van samen en zorgen voor elkaar. Een tweede punt is: zorg snel voor werk en woningen, zodat mensen die tegenslagen hebben ervaren in hun leven zo snel mogelijk weer verder kunnen. ‘Er is heel veel waar je gebruik van kan maken als je in armoede leeft. De sociale dienst, stichting leergeld, de voedselbank… Maar mensen zitten zo vol schaamte om elke keer weer hun verhaal te doen, documenten aan te leveren om te laten zien dat je er recht op hebt, allemaal verschillende loketten waar je aan moet kloppen. Het is zo fijn als dingen makkelijker worden gemaakt zodat je sneller uit de armoede kunt komen. Niemand wil zolang in armoede zitten, geloof me maar.’

Een laatste punt dat in het oog springt, is de aandacht die wordt gevraagd voor mentale steun en veerkracht. ‘Ik vind het belangrijk dat we de komende jaren de mensen die in de problemen zijn gekomen, blijven screenen. Niet alleen financieel maar ook op psychisch gebied, ziek zijn, angsten, burn-out klachten. Ik kan me voorstellen dat iedereen straks ‘hiep hiep hoera’ weer aan de gang gaat, maar dat er bij veel mensen restverschijnselen zitten. Ik vind het belangrijk dat we daar de komende jaren oog voor blijven houden.’

Wat is jouw idee? Wat vindt Nederland?