Terug
Algemeen

Lastige tijden voor mensen met een beperking

Corona heeft veel invloed op mensen met een beperking. Alle reden voor een gesprek hierover tussen een blinde mevrouw en een dove meneer. Wat kwam er voor hen in de knel? Waar liepen zij tegenaan? Een bijzondere ontmoeting, mogelijk gemaakt door de moderne technieken van vandaag.

De blinde mevrouw valt meteen met de deur in huis. ‘Ik ondervond op straat eigenlijk meteen problemen. Als iemand mij even wil begeleiden nemen ze mij bij mijn arm of elleboog om me de juiste richting te wijzen. Dat was plotseling niet meer mogelijk. Mensen gingen mij begeleiden met hun stem. Maar dat is een stuk lastiger en nog belangrijker: vaak komen die stemaanwijzingen net te laat.’

‘Ik ben ook veel meer op mezelf aangewezen. Gelukkig heb ik een blindengeleidehond, maar in een vreemde omgeving weet ook mijn hond het soms niet meer. Ik oriënteer mezelf dan op het geluid van verkeer en drukte, en dat is nu sinds de avondklok allemaal verdwenen. Kortom: door de avondklok durf ik mijn hond niet meer alleen uit te laten. Stel: mijn hond gaat ervandoor, dan sta ik daar helemaal alleen. Dat geeft mij echt een angstig gevoel.’

Ook voor de dove meneer heeft corona veel veranderd. ‘Dat begint natuurlijk met die mondkapjes, dat maakt communiceren erg lastig. Hierdoor kan ik moeilijk het mondbeeld aflezen en ook mezelf verstaanbaar maken is lastiger. Tegenwoordig neem ik pen en papier mee en ik beschik ook over een handige app om te communiceren via mijn mobiel. Ik communiceer nu veel meer schriftelijk en dat voelt onpersoonlijker.’

‘Het communiceren met mensen is hierdoor echt in de knoop gekomen. En het idee van doorzichtige mondkapjes voor doven en slechthorenden wordt slechts door een heel klein gedeelte van de mensen gebruikt. Daarnaast is ook het bezoek aan vrienden en familie sterk verminderd. Op mijn werk zit ik al hele dagen achter mijn scherm en om dat ook nog eens privé te doen, kost me echt te veel energie. Met een gehoor beperking moet je continu gefocust zijn op kijken. Knipper je even met je ogen, dan heb je de taal al gemist. Die lange dagen achter het scherm zijn dus extra vermoeiend.’

Ook uit de dialoog met deze groep kwamen ideeën voor straks, na corona. Zo merken een aantal mensen bijvoorbeeld dat ze online makkelijker aan vergaderingen kunnen meedoen die anders voor hen onbereikbaar zouden zijn. Ze hopen dan ook dat niet alles terug gaat naar ‘live’, dat ze ook straks worden uitgenodigd om mee te praten. En de gebarentolk bij de persconferenties? Ook die mag blijven!

Wat is jouw idee? Wat vindt Nederland?